ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΒΡΟΧΗΣ

Η βροχή που γλιστράει στα αντικείμενα
Που πέφτει πάνω παντού μεταβάλλει
τα ουσιαστικά

Τρέξε και θα δεις
όλα γίνονται ταινία
όλα σ' αγαπάνε σε μια
σκηνοθεσία βροχής

ΜΝΗΜΕΣ

Κατηφορίζω
Και γελάω
Με τα χρόνια που έχουν περάσει
Κιβώτια στις αποθήκες μου

Αριθμημένες σκέψεις
Και ανακρίβειες
Σαν πλαστελίνη
Στα δάκτυλα που έφυγαν

Ανακρίβειες
Στις στρόφιγγες του ουρανού
δαγκωμένα όνειρα
Ξεχασμένα στη παραμεθόριο

Οι βιτρίνες πια δεν τα δείχνουν

ΑΚΡΑΤΑ

Προχωρούσα
Κάτω απ' τα βήματα
Στο στενό φιδίσιο δρόμο
Μα δεν φορούσα τη μνήμη
Κι εκεί
Στο ετοιμοθάνατο δέντρο
Άφησα τα χρόνια μου

Ήταν μια αλυσίδα
Περασμένη σαν γιορτή
Και δεν με ένοιαζε
Όσο χώμα κι αν άφηνα
Να με ακολουθεί

Κι ο δρόμος τελείωνε
Όπως τα καλοκαίρια
Που πάντα με πληγώνουν

ΔΩΣ' ΜΟΥ

Δωσ' μου
Τον ήλιο που κρατάς
Μεσ' την παλάμη
Και Θα 'ρθω να σε βρω
Με δανεικό χαμόγελο
Από τη χθεσινή μου ματιά

Να με κλέβεις
Με τα μάτια σου
Απ' τους άλλους
Και να αναζητάς
Αυτά που έχω να σου δώσω

Όταν όλα σωπαίνουν
Μίλα μου εσύ
Και δείχνε μου
Από που βγαίνει ο ήλιος
Και ποιός δρόμος
Με φέρνει κοντά σου

Τι κι αν το ξέρεις
Οι ανάσες μικραίνουν μακριά σου
Μεσ' το σκοτάδι
Θα σε περιμένω

Η ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΕΙ

Σελήνη
Ένα τετράγωνο βαρύ
Στα θολά βήματα
Της κραυγής

Περπατούσα
Τοίχο-τοίχο
στα πλοκάμια της πόλης
Που μισούσα

Ταξίδια αντεστραμμένα
Ξεκινάω επιστρέφοντας
Ρίζες
Που χώνονται στο χώμα
Και συναντάνε πέτρα

Θόρυβος πτώσης

Η ματιά που αγαπάει
Μιλάει σιγά

ΚΛΙΜΑΚΑ

Γουλιά-γουλιά
Κατεβαίνει
Το ψέμμα

Τότε
Που
Κοιμούνται
Οι μηχανές

Δεκτή
Η άρνηση
Που κυλάει
Στους σπόνδυλους
Της νύχτας

Μα πλάι
Συντροφιά
Από λιοντάρια
Και πίνουμε

Μαζί

Τις κυριακάτικες συζητήσεις

NYXTA

Γυρίζω στο σκοτάδι
τρώγοντας φράουλες

σκουντουφλώντας σε παλιές σκέψεις
Άσπρα χνώτα
μέσα σε μπουκάλια
κοιμούνται ήσυχα

Μόνο το κροτάλισμα
από τα άγχη

Δουλοπρέπεια στο έπακρο
ανθισμένες ανταύγειες


υποστηλώματα νεότητας
με μάλλινα μάτια

χωρίς κώδικες
μόνο σάρκα