ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΒΡΟΧΗΣ

Η βροχή που γλιστράει στα αντικείμενα
Που πέφτει πάνω παντού μεταβάλλει
τα ουσιαστικά

Τρέξε και θα δεις
όλα γίνονται ταινία
όλα σ' αγαπάνε σε μια
σκηνοθεσία βροχής

ΜΝΗΜΕΣ

Κατηφορίζω
Και γελάω
Με τα χρόνια που έχουν περάσει
Κιβώτια στις αποθήκες μου

Αριθμημένες σκέψεις
Και ανακρίβειες
Σαν πλαστελίνη
Στα δάκτυλα που έφυγαν

Ανακρίβειες
Στις στρόφιγγες του ουρανού
δαγκωμένα όνειρα
Ξεχασμένα στη παραμεθόριο

Οι βιτρίνες πια δεν τα δείχνουν

ΑΚΡΑΤΑ

Προχωρούσα
Κάτω απ' τα βήματα
Στο στενό φιδίσιο δρόμο
Μα δεν φορούσα τη μνήμη
Κι εκεί
Στο ετοιμοθάνατο δέντρο
Άφησα τα χρόνια μου

Ήταν μια αλυσίδα
Περασμένη σαν γιορτή
Και δεν με ένοιαζε
Όσο χώμα κι αν άφηνα
Να με ακολουθεί

Κι ο δρόμος τελείωνε
Όπως τα καλοκαίρια
Που πάντα με πληγώνουν