Η ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΕΙ

Σελήνη
Ένα τετράγωνο βαρύ
Στα θολά βήματα
Της κραυγής

Περπατούσα
Τοίχο-τοίχο
στα πλοκάμια της πόλης
Που μισούσα

Ταξίδια αντεστραμμένα
Ξεκινάω επιστρέφοντας
Ρίζες
Που χώνονται στο χώμα
Και συναντάνε πέτρα

Θόρυβος πτώσης

Η ματιά που αγαπάει
Μιλάει σιγά

ΚΛΙΜΑΚΑ

Γουλιά-γουλιά
Κατεβαίνει
Το ψέμμα

Τότε
Που
Κοιμούνται
Οι μηχανές

Δεκτή
Η άρνηση
Που κυλάει
Στους σπόνδυλους
Της νύχτας

Μα πλάι
Συντροφιά
Από λιοντάρια
Και πίνουμε

Μαζί

Τις κυριακάτικες συζητήσεις

NYXTA

Γυρίζω στο σκοτάδι
τρώγοντας φράουλες

σκουντουφλώντας σε παλιές σκέψεις
Άσπρα χνώτα
μέσα σε μπουκάλια
κοιμούνται ήσυχα

Μόνο το κροτάλισμα
από τα άγχη

Δουλοπρέπεια στο έπακρο
ανθισμένες ανταύγειες


υποστηλώματα νεότητας
με μάλλινα μάτια

χωρίς κώδικες
μόνο σάρκα

ΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ ΠΙΑ ΔΕΝ ΣΥΜΠΑΘΟΥΝ

Το βλέμμα αγκίστρι στη θάλλασσα
Το λιμάνι στέρεψε
Τα καράβια κοιμούνται
Μακριά
Έγειραν στα απουσιολόγια της μνήμης
Σε βιβλία στεγνά
Κρυμμένα
Στις αποθήκες του φόβου

Τα δάχτυλα πνίγονται στο μέτωπο
στη μεθόριο του νότου
ταλαιπωρούν τις σκέψεις

Κι όμως
Ρυτίδες βυθού χαράχτηκαν
Σε ανάσες
Με ελπίδα τη θλίψη

Στη στάχτη της σήραγγας
Οι φάροι
Γαλάζιοι σαν ήχος
Συνηγόρησαν

Βλέπεις
Η θάλασσα άδειασε
Τα καράβια πια δεν συμπαθούν

ΒΑΔΙΖΩ ΣΕ ΧΩΜΑ

Αφορισμοί και οράματα
Μακρινά ταξίδια
Εμπορεύσιμες σάρκες
Νεογνές στην πορνεία
Αγέννητες στη βρωμιά

Βαδίζω σε χώμα
Αφήνω σημάδια
Ιστορία που αλλάζει φυσώντας

Βαδίζω σε χώμα
Ήρεμα βράδια
Στιγμές που περνάνε γελώντας

ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ

Σκαρφαλώνω στο άσπρο
Βήματα θυμωμένα προς τα πάνω
Για να γλιστρήσουν μάτια
Ιδρωμένα με μοναξιά
Σε πηγάδι θεών

Είναι επίλογος
Θολή ηχώ ηφαιστείου
Θραύσμα μυαλού
Στο θέατρο της σιωπής

Είναι δάκρυα
Πάνω σε ληγμένο φιλμ
Φωτογραφίζουν και φυλακίζουν
Τα ημισφαίρια του ποτέ

ΧΑΜΗΛΑ

Χαμήλωσα το βλέμμα
Πάνω στα βράχια
Στην ένωση των δύο κόσμων
Ξεχασμένες αμαρτίες
Βουτηγμένες στην αλμύρα του βυθού

ΟΙ ΓΕΦΥΡΕΣ ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ

Αναζητώ στις πλαγιές
Κρύβομαι
Σκιές που σκεπάζουν τα μάτια

Μια ομίχλη ψυχική
Κυκλική κι επίμονη
Κουβαλά άγχη
Στα σιωπηλά στρατόπεδα
Στα καλντερίμια

Κοιτάω ψηλά
Κάτω από τις γέφυρες με τα λόγια
Μιλάω σιγά για αγάπες που χάνονται
Στο τέλος του δρόμου
Κι ας ξέρω πως
Ό,τι μένει
Είναι αυτό που μας πάει μπροστά

ΑΝΤΙΚΡΥΣΤΑ

Μένουν ακίνητα τα μάτια
Στην παλάμη
Στο ξύλινο τραπέζι της ζωής

Τι κι αν το ξέρεις
γυρίζουν τα λουλούδια προς το φως
ματώνουν στο σκοτάδι
Άγγελε μου σιωπηλέ
Βάφτισέ με
Με τους χτύπους της καρδιάς
Και πάρε με
Μακριά
Εκεί που τα μάτια
Κάθονται αντικρυστά

FIRST TOUCH

Το πρώτο άγγιγμα
Της βροχής
Σαν αντανάκλαση
Σαν Χρέος
Για κείνον που ξέρει
Που μέσα στις χούφτες

Φωλιάζουν
Μυστικά αυτά που εννοεί
Αυτά που ζει
Θάρρος κρεμασμένο
Στον λαιμό
Σαν υπόσχεση

ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ

Δαγκωμένα χείλη
Τότε που
Καλοκαίρι ήταν
Κι όμως κρύωνα
Βαθιά στο δάσος

Μόνος
Σπασμένα φτερά
Στην άκρη της γης

Έπεφταν φύλλα
Σάρκινα κομμάτια
Σάπια χρόνια

Όλες οι υποσχέσεις
Σαν χαμόγελα
Ήρθαν κι έφυγαν
Σκορπίστηκαν στον αέρα
Σαν άρωμα

Άρωμα αγάπης

ΟΤΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ

Μάτια που έφυγαν
Όταν είχα ζωή
Όταν μπορούσα να πονέσω
Όταν έσκυβα
Κάτω απ'τη σκιά
Σκιά ψυχής