NYXTA

Γυρίζω στο σκοτάδι
τρώγοντας φράουλες

σκουντουφλώντας σε παλιές σκέψεις
Άσπρα χνώτα
μέσα σε μπουκάλια
κοιμούνται ήσυχα

Μόνο το κροτάλισμα
από τα άγχη

Δουλοπρέπεια στο έπακρο
ανθισμένες ανταύγειες


υποστηλώματα νεότητας
με μάλλινα μάτια

χωρίς κώδικες
μόνο σάρκα

ΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ ΠΙΑ ΔΕΝ ΣΥΜΠΑΘΟΥΝ

Το βλέμμα αγκίστρι στη θάλλασσα
Το λιμάνι στέρεψε
Τα καράβια κοιμούνται
Μακριά
Έγειραν στα απουσιολόγια της μνήμης
Σε βιβλία στεγνά
Κρυμμένα
Στις αποθήκες του φόβου

Τα δάχτυλα πνίγονται στο μέτωπο
στη μεθόριο του νότου
ταλαιπωρούν τις σκέψεις

Κι όμως
Ρυτίδες βυθού χαράχτηκαν
Σε ανάσες
Με ελπίδα τη θλίψη

Στη στάχτη της σήραγγας
Οι φάροι
Γαλάζιοι σαν ήχος
Συνηγόρησαν

Βλέπεις
Η θάλασσα άδειασε
Τα καράβια πια δεν συμπαθούν

ΒΑΔΙΖΩ ΣΕ ΧΩΜΑ

Αφορισμοί και οράματα
Μακρινά ταξίδια
Εμπορεύσιμες σάρκες
Νεογνές στην πορνεία
Αγέννητες στη βρωμιά

Βαδίζω σε χώμα
Αφήνω σημάδια
Ιστορία που αλλάζει φυσώντας

Βαδίζω σε χώμα
Ήρεμα βράδια
Στιγμές που περνάνε γελώντας