ΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ ΠΙΑ ΔΕΝ ΣΥΜΠΑΘΟΥΝ

Το βλέμμα αγκίστρι στη θάλλασσα
Το λιμάνι στέρεψε
Τα καράβια κοιμούνται
Μακριά
Έγειραν στα απουσιολόγια της μνήμης
Σε βιβλία στεγνά
Κρυμμένα
Στις αποθήκες του φόβου

Τα δάχτυλα πνίγονται στο μέτωπο
στη μεθόριο του νότου
ταλαιπωρούν τις σκέψεις

Κι όμως
Ρυτίδες βυθού χαράχτηκαν
Σε ανάσες
Με ελπίδα τη θλίψη

Στη στάχτη της σήραγγας
Οι φάροι
Γαλάζιοι σαν ήχος
Συνηγόρησαν

Βλέπεις
Η θάλασσα άδειασε
Τα καράβια πια δεν συμπαθούν