ΑΚΡΑΤΑ

Προχωρούσα
Κάτω απ' τα βήματα
Στο στενό φιδίσιο δρόμο
Μα δεν φορούσα τη μνήμη
Κι εκεί
Στο ετοιμοθάνατο δέντρο
Άφησα τα χρόνια μου

Ήταν μια αλυσίδα
Περασμένη σαν γιορτή
Και δεν με ένοιαζε
Όσο χώμα κι αν άφηνα
Να με ακολουθεί

Κι ο δρόμος τελείωνε
Όπως τα καλοκαίρια
Που πάντα με πληγώνουν